નિંદ્રા રોજ મારુ કંઇક લઈ લે છે, હું તો હોઉ છું તોય હું નથી હોતો. 

નિસ્તેજ પડેલા દેહમાં કંઇ પ્રવાહિત હોય તો એ છે રક્તની ઉતાવળી દૌડ઼ અને રૂદાના ધબકાર,જેનો પ્રત્યેય પડઘો મારી ક્ષણ ઓછી કરી રહી છે.

ગિરદની જેમ સરકતા જીવનમાં ક્યારેય હું પણ ખૂટી જઈશ પૂર્ણ થઈ પૂર્ણવિરામ બની જઈશ. ત્યારે રક્તના પૈડા થંભી જશે ધબકાર શાંત થઇને વિશ્રાંતિ લઈ લેશે. કેસુડો ક્યાંક ખીલી રહ્યો હશે, કોઈ પક્ષી પોતાની પાંખના ઘેરાવામાં આકાશ સમાવી લેવા મથી રહ્યું હશે. બધુ રાબેતા મુજબ ચાલી રહ્યું હશે.
પણ હું નહી હોઉં,
શુ ?
ખરેખર
હું નહી હોઉં,

કદાચ હોઇશ
અતીતમાં કોઈના મુખે જાણે અજાણે લાવેલા સ્મિતમાં હોઇશ,

"ભેરૂ" (પ્રદિપ પરમાર)